“Hoe doe je dat? Een training geven zonder zicht?”

Zie jij het voor je? Je gaat een presentatie of workshop geven zonder te kijken. Zou dat goed gaan zonder oogcontact, non-verbale communicatie en het kunnen gebruiken van je slides of flip-over? Vaak hoor ik dat het onmogelijk lijkt. Wie dat denkt heeft misschien ook nog gelijk. Hoe kan het dan dat ik toch met grote regelmatig als trainer voor de groep sta? Voor het antwoord neem ik je een ochtend mee:

Het is een doordeweekse dag in januari 2020. Na het huiselijke ochtendritueel doe ik mijn jas aan, tuig mijn geleidehond in en zet mijn werkkoffer buiten. Ik loop mee naar school en zet vanaf daar koers naar de bushalte. Onderweg naar het station check ik mijn treinreis.  Ik scoor koffie bij een winkeltje op het station en installeer ons in de trein. Terwijl mijn trouwe viervoeter zijn slaap pakt, (wetende dat hij nog flink aan de bak moet) doe ik een oortje in. In de 40 minuten die volgen beluister ik mijn aantekeningen en voorbereidingen.

Zo’n 10 minuten voor de start van mijn workshop arriveer ik op een voor mij nieuwe locatie. Ik stem met mijn contactpersoon nog even de laatste stand van zaken af over tijd en deelnemers. Ik vraag om een globale indruk van de ruimte en waar de flip-over staat. Calix loopt ondertussen vrolijk met zijn speeltje rond en bezorgt iedereen die binnenkomt een warm welkom. Wanneer ik de aandacht van de deelnemers vraag en start met mijn introductie hoor ik tussen de groep een plof en een diepe zucht. Calix heeft zichzelf tussen alle deelnemers een gemoedelijke plekje bezorgd.

Ik stel de groep wat vragen en vraag hen vocaal en enthousiast te antwoorden. Zo weet ik snel hoe de man/vrouw verdeling in de groep is, welke functies deelnemers hebben en wat hun affiniteit met mensen met een beperking is. Ook is me duidelijk dat de huidige opstelling niet handig is voor de opdracht die we zo gaan doen. Voordat ik de opdracht toelicht vraag ik de groep om me even te helpen en de zaal zo in te delen dat we aan de slag kunnen. Binnen enkele minuten staan tafels aan de kant en de stoelen in kleine groepjes. Ik heb ondertussen mijn koffer geopend en pakketjes met opdrachten tevoorschijn gehaald.

Om mezelf te besparen dat ik een weg moet vinden tussen deze nieuwe opstelling, vraag ik per groepje iemand om het pakketje bij me op te halen. Extra voordeel hiervan is dat ik ook indirect weet wie binnen de groep een leidend persoon is. En ik zeg indirect omdat ik echt niet direct alle namen weet. Het geeft me wel de mogelijkheid om te zeggen: als jij net het tasje hebt opgehaald dan is opdracht X voor jou. Ik zet de timer op mijn telefoon aan en zet de groep aan het werk.

In een hoek van de zaal hoor ik Calix neerploffen, die weet dat er actie komt en dat hij een veilig plekje moet vinden. Terwijl ik met mijn oren de groepjes observeer, bereid ik de flip-over voor. Ik maak zodanig vouwen in een vel dat ik 2 voelbare kolommen heb met rijen om in te schrijven. Vervolgens loop ik heel behoedzaam door de zaal afgaand op de diverse discussies. Ik prent een aantal uitspraken in mijn hoofd die ik later terug wil halen en corrigeer een groepje als ik ze betrap op smokkelen. Ik weet ondertussen hoe men dat probeert te doen.

Ik vraag wie sub opdracht X heeft en motiveer ze om vooral niet op te geven. Na de opdracht vraag ik iedereen me te helpen door de gebruikte materialen weer keurig op te bergen. Zo fijn dat ik er tot nu toe altijd op heb kunnen vertrouwen dat ik met al mijn spullen weer richting huis ga. We bespreken de ervaring na. Eén van de deelnemers vertelt wat hij heeft ervaren. Zijn woorden vertellen me dat het heel confronterend was. Ik loop stapje voor stapje wat meer zijn kant uit; mijn blik gericht naar zijn stem, mijn oren gericht op de ademhaling en bewegingen van de overige deelnemers om te voorkomen dat ik bij één van hen op schoot beland. Zijn stem stokt, ik sta ondertussen dichtbij genoeg om te horen dat hij slikt. Terwijl ik aangeef dat dit er mag zijn, hoor ik getrippel door de zaal. Calix komt kijken en maakt contact met de geëmotioneerde man. Terwijl hij Calix aait vertelt hij verder over wat hem zo raakt en wat hij vanaf nu anders gaat doen.

Op aanwijzing van deelnemers vind ik mijn plek bij de flip-over terug. De scheurtjes in het papier vertellen me waar ik gebleven ben met schrijven en gezamenlijk maken we de samenvatting compleet.  Bij de afsluiting vraag ik iedereen om op een post-it hun ervaring, tips en tops te schrijven en die op de flip-over te plakken. Voordat ik die flip afscheur en in mijn koffer leg, maak ik een snelle foto. Ik heb geen zin om te wachten tot in de avond of volgende dag om te horen hoe de groep het vandaag vond. Op de terugreis stuur ik hem door naar mijn collega die mij uit mijn nieuwsgierigheid verlost.

Creativiteit, anders waarnemen en samenwerken met de groep zijn voor mij de sleutels naar een succesvolle training. Anders dan gewoon, met extra voordelen en hetzelfde resultaat.

Wat pak jij anders aan en bereik je hetzelfde resultaat mee?


Martine

Martine Baadenhuijsen (1982) studeerde communicatie- en informatiewetenschappen en volgde een opleiding tot mediator. Ze specialiseerde zich in communicatie en samenwerking rondom mensen met een beperking. Vanuit haar onderneming MB3 ondersteunt ze mensen met een beperking en hun sociale omgeving. Met All inclusive at work helpt ze organisaties bij het succesvol inzetten van arbeidsbeperkten.